به فرمان نهاد

«از روی مروت و دادگری به روان راستی سوگند یاد میکنیم»

از روی پاکی و پاکدلی از روی مروت و رادمردی از روی وفا و مردمی و سرانجام به فرمان خون و سرشت انسانی و ناموس های ازلی که در چشم انداز تاریخ ما همه جا پیشتاز و جان پناه انسانیت بوده و هست منشاء اثر نیک و پدید آورنده توانا ترین توانائی نیک برتر که بازتاب کننده هستی هست هاست سرافراز گردم. من با ژرف اندیشی و دور بینی جویای این هنرم هنری بزرگ با دانشی سامانگر با شناخت نیکی های درونی خویش یعنی هنر خود شناسی ، هنر خود سازی ، هنر خود یاری ، هنر انسان سازی و هنر ساختن ساختمان بدنی و آفریدن هم آهنگهای راستین از دروازه اندیشه که پیوسته به جهان معنی و هستی ناشناخته ای می ریزد.

من به دریافتن «گیتک» به کلید ارزنده خودشناسی دست میابم از سپهرستانها ایمان، آزمایش، دانش، خرد، هنر

و مهر می گذرم تا به دروازه های خود یعنی وراء اندیشه ها«کاخ انسانیت » درآیم در سکوتم.... ره یافته سفری به درون خود می کنم . به فرمان ازلی: مویه و زاری را ننگ دارم .تملق نمی گویم.فریاد ننگ آمیز فریب خوردگان را نمی شنوم. حق نا شناسان و پیمان شکنان را پادآفرهای سخت می دهم . از دروغ ناسپاسی و نیرنگ بیزارم . خواب آلودگی را گناه می شناسم . بدون تلاش و نبرد جاودانه حق هیچ گونه در خواستی از خدا ندارم .می جویم تا زندگانی یابم . بیدارم ، هوشیار، خسته نمی شوم . میکوشم تا فرهنگ درخشان و دیرینه خود روان گیتی را به نیروی راستی و منش پاک توانا سازم تا آشتی پدید آورم. دروغ را زشت ترین گناه می دانم . هیچ نشانه ای زخود کم بینی و کهتری نمی بینم . از روی فرین پی پشتیبان جاوید نیکی با بدی هستم . فراموش نمی کنم. خود فریبی را آفریدگار دروغ و دروغ را آئینه سر تا پا نمای نا پاکی می دانم . دلهره ندارم . هر نکته که از دیدگاه آماج اندیشه ها گذشت بدل می سپارم و با سروش نهان خود کنکاش می کنم . خود پسندی را کنار می نهم . کلید سر افرازی خویش را در ژرف اندیشی می جویم .دو گانه نیستم .آشنا به فلسفه کار و کوششم . راست می گویم ولو بیم جان باشد دروغ نمی کویم ولو امید نان باشد .می کوشم تا هر گونه بدی و زشتی را از خود دور سازم .به راز هستی بخش آگاهم .به اورنگ اپرای فرهنگ یعنی من ، خاک ، خون، خط، تاریخ ، کیش، دین، فلسفه، هنر، شعر و یگانه بینی را راز سر افرازی می دانم .مهر را نخستین پدیده دروازه هستی و همراز «هم آهنگی» می دانم از پرتگاه تعصب های بی پایه گریزانم .با آرمان انسانیت ، سربلند و پرشکوه زندگی می کنم و غرور آمیز زندگی را بدرود می گویم .به هر واژه که از زبان جاری گشت ارج می نهم .جان وروان خود را از بند های جانوری رسته سر در کمند اندیشه می نهم . از بلاهای خانمانسوز پدیده های رشک مانند خود خواهی ،:چشم وهم چشمی، ناتوانی نابخردی و از هر گونه کژی وکاستی در فروزه های نیک دوری می جویم .در میدان ربایش خواسته ه در تلاش و کوششم .پوشاک ساده می پوشم .تندرستی را در جان و روان می جویم .به چاپلوسی و پستی روی نمی آورم. کلید سرافرازی خویش را اکسیر فرهنگی، سرمایه هستی ، شاهراه زیست و زندگانی و چکیده سخن آئین بزرگی خویش می دانم. آزادی و آزادگی را به جان می خرم .غمنامه شوم و تبعیض از هر گونه را با آرمانهای بی مایه بسوی عدم می فرستم .سر آنکس که خاکمال گدائی شد لگد کوب می کنم . در پیکار زندگی روئین تنم . گناهکاران گذشته را نفرین میکنم .نا هماهنگی گفتار و اندشه را ریشه مردم فریبی و آبشخور نا پاکی می دانم . پایداری و و فاداری در دوستی را از فروزه های بایسته می دانم. من به راستی و درستی در خود فرو رفتم به جهان معنی و مفهوم این چند. فرازمان در آرنگ پرشکوه و سازنده و خرمن دانش و بینش با هم آهنگی منش با آفرینش از تابش اندیشه توانای انسانیت کامروا شدم ، سپاس ترا ای پیر سخن آهنگ جاوید پیروزی را سرود کن...

در اندیشه ام ...